Traballando a Casares

Durante o mes de maio no club de lectura acumúlasenos o traballo, tendo que aumentar as sesións de reunión. Ademais de quedar dous luns ao mediodía temos frecuente contacto nos recreos. Por unha banda seguimos a preparar as obras de teatro que esperemos poder estrear a principios de xullo. E a maiores comezamos a preparar o Roteiro Carlos Casares pola cidade de Ourense que faremos o luns 15 de maio. Repartimos textos das distintas obras de Casares que leremos en distintos puntos da cidade ese día.

De lectores... a actores, actrices, decoradores/as (IV-V)

As sesións de febreiro e marzo foron modificadas no seu formato mensual de luns pola tarde para pasar a desenvolverse durante dous recreos semanais para comezar a ensaiar as obras de teatro e poder darlle máis continuidade aos ensaios. O grupo do club de lectura que viña traballando con Carlos Casares asumiu a representación da obra "As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas", mentras que o grupo que viña traballando con Agustín Fernández Paz asumiu a representación da adaptación dos distintos contos de "A galiña azul".

A implicación dos distintos membros do club de lectura é importante aínda que moito é o traballo que levamos realizando durante estes dous meses: reparto de papeis, primeiros ensaios, pensar no vestiario, elaboración dos decorados -como podemos comprobar na foto-.

A idea é recuperar durante os meses de abril e maio das sesións do luns pola tarde para ir afianzando xa as representacións, que se irán complementando con ensaios en distintos recreos.

Xa está planificado tanto co colexio Altamira como co CRA Aragonta as representacións que faremos durante os últimos días de maio ou primeiros de xuño. Xa vos iremos contando.

"As laranxas de Carlos Casares" (III)

O luns 23 fixemos unha posta en común dos distintos contos da Galiña azul que leron os rapaces do club, recollendo as distintas propostas que consideraban axeitadas para a súa posible adaptación dramática. A partir dos textos orixinais fumos entrelazando entre todos/as as distintas historias, identificando distintos personaxes e establecendo os diálogos oportunos. Nos vindeiros días iremonos xuntando para darlle remate á adaptación e comezar a traballar con ela a partir do mes de febreiro. Aí vos deixamos o inicio da nosa adaptación:

A GALIÑA AZUL

 (Entra pola praza do pobo o Leoncio, un tolo con manías de electricista. Preto da fonte atópase unha señora vendendo froita, e uns nenos xogando)

LEONCIO: (subido a unha pedra e dirixíndose ao ceo a berros) os avións non son paxaros e polo tanto non poden voar.

(Achégase unha nena a el mirándoo sorprendida)

LEONCIO: se eu quixese podería facerte voar coma se foses unha bolboreta

FROITEIRA (dirixíndose a nena) non lle fagas caso ao Leoncio, é un tolo con manías de electricista. Encántanlle os inventos. Xa leva inventado unha alfombra voadora e non sei que máis... Anda todo o día a falar cos paxaros e as formigas, seica inventou un idioma chamado o “papapío” que lle permite comunicarse con eses animais

LEONCIO (mirando un paxaro) paspallís pío pío pían... raspapín pau...

(Entra o garda pola praza do pobo, movendo a súa porra. Desaparece)

 FROITEIRA:  ¡laranxas, pavías, ameixas e mazás! ¡coman froita, tres pezas ao día! ¡San e natural!

(os nenos deixan de xogar e póñense a falar)

NENO 1 esta mañá apareceron formigas no cuarto rosa da miña casa. Viñan do formigueiro que está no patio. Entraban pola ventá e ían cara a cociña na busca de azucre

NENO 2 (pondo cara desexosa de azucre e movendo as mans como se fose unha formiga camiñando) azucre azucre

NENO 1 meu pai, que sente gran cariño polos bichos, andou mirando a caravana de formigas cunha lupa e descubriu unha formiga que camiña fóra da fila

NENA 3 as formigas van sempre en caravana e en fila india

NENO 1 pois esta camiñaba pola súa conta, fóra da fila, moi paseniñamente. O meu pai mirouna coa lupa, e sabedes que descubriu? Que a formiga tiña unha pata rota, por iso andaba tan a modiño

NENO 2 (imitando a un esquiador) como nevou o outro día, ao mellor andou esquiando e partiu unha pata

NENA 3 e entón que lle pasou a formiga esquiadora?

NENO 1 meu pai estívoa observando todo o tempo, a formiga tardou moito en chegar ao sitio do azucre, pero chegou. Sabes o que fixo entón? Colleu unha pedra grandísima, a pedra de azucre máis grande que había, e marchou con ela (o neno 2 trata de imitar os movementos que vai narrando o neno 1 ) Levoulle preto dunha hora atravesar unha baldosa, cando a tiña atravesada, meteuse, sen querer, nunha pucharquiña de auga, e como andaba tan amodiño, derretéuselle o azucre.

NENA 3 ouhhh que pena!

NENO 1 deu a volta e volveu coller outra pedra de azucre grande. Aínda non andara dúas baldosas, cando chegou unha mosca e lle roubou o azucre (neno 2 facendo burla)

NENA 3 ouhhh que pena!

Agustín Fernández (III)

O 23 de xaneiro  falamos de RAPAZAS, cun balance lector semellante ao anterior (demasiadas tarefas escolares? Demasiadas ocupacións extraescolares?). De novo fixemos lectura colectiva, orientada polas boas lectoras. Os contos elixidos foron QUERIDA AVOA e A PRIMEIRA META. O primeiro deu lugar a un pequeno debate sobre inmigración con bastantes referencias espontáneas á realidade cercana, a persoas con pensamentos semellantes aos de mamá Sara, que consumiu o noso tempo. Quedaron suxerencias no aire, como preparar marcadores con fragmentos para convidar á lectura ou para motivar o vindeiro  8 de marzo (ai, aquel CURSO CON ANA!). Andaremos. Agora pararemos nas dramatizacións.

"As laranxas de Carlos Casares" II

                                                                  Sesión: luns 19 de decembro

Despois de pór en común a experiencia dos diversos membros do club que puxeron en práctica a lectura dun conto a algún amigo ou familiar pequecho, todas moi positivas, e todos encantados da experiencia. Retomamos a figura de Carlos Casares, falamos un chisco do "Principiño", e lanzámonos a unha primeira aproximación da obra "As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas", vendo as primeiras dificultades técnicas para a súa representación, manifestando preferencia dos alumnos/as polos distintos papeis, intentando darlle un primeiro sentido ao texto. Os membros do club quedaron encantantados co proxecto de preparar a súa representación, polo que na próxima sesión comezaremos os primeiros ensaios.

Antes de dar por rematada a sesión de hoxe lemos algúns contos de "A galiña azul", e explicamos de forma básica como se pode transformar un pequeno relato nunha obra dramática. Repartimos os distintos contos e por grupos quedaron encargados de facer unha primeira adapatación deste textos, que tentaremos perfeccionar en próximas reunións para que os membros do outro grupo do Club poida tamén participación na representación que temos idea de facer no mes de maio polas distintas escolas do concello.

 

Agustín Fernández Paz (II)

Días antes do Nadal xuntámonos para falar de CONTOS POR PALABRAS. Un pequeno grupo de alumnas fixo unha lectura completa do libro. Un grupo máis amplo leu algúns contos. Algúns alumnos non leron nada. Para eles, para metelos nos textos, fixemos lectura colectiva de fragmentos. Para os demais ese exercicio serviu para poñernos en situación e facer un pequeno debate. Gustounos a variedade de narracións, de historias; o artellamento destas a partir da realidade, para cambiala ou facela máis divertida; e que ás veces atopamos historias dentro doutras historias. Menos unanimidade houbo no que chamamos “historias sen final”ou “historias con final aberto”. Algúns preferían un final claro, tal vez encontrar a dona daquela outra chave da felicidade. Pero as cousas suceden doutro xeito. Alguén desexaría unhas historias máis longas e a outros pareceulle arbitraria a escolla de personaxes para apareceren na portada de Enjamio. Así que aquí va dúas portadas alternativas:

Ariadna e Elena escribiron ademais uns breves comentarios:

“Este libro gustoume moito porque cada relato é sacado dun anuncio de periódico e trata temas moi diferentes: hai de humor, de medo... E o autor explica de onde sacou as ideas”. (Ariadna)

 “O libro CONTOS POR PALABRAS gustoume porque me pareceu un libro moi interesante, xa que non coñecía ningún libro no que as historias saísen de algo tan real como os anuncios por palabras do periódico. Tamén me gustaron moito os debuxos que traía cada historia do libro. Eu recomendaríao para os nenos de primaria, xa que lles gustaría moito”. (Elena)

Aí quedan.

Agustín Fernández Paz (I)

 Toma de contacto, formación dun grupo de lectoras (e algúns lectores), bases previas, breves normas ambientais (elementais) para, nalgún intre, eclosionar como conversadoras; compromisos: biblioteca, actos de lectura pública, colaboracións. E logo Fernández Paz. Se había tantos motivos, se era tan inevitable e tan doado antes iniciarse como bos lectores a  través de libros tan ben matinados, imaxinados e escritos, inescusable resulta agora a homenaxe mergullándonos na súa corrente definitiva. Comezamos por Contos por palabras. Alguén do grupo xa o leo no curso pasado, a outras sóalle dos libros de texto ou de velo nos andeis da biblioteca. As avanzadas introdúcennos e destacan tres contos: “A chave da felicidade!” (Unha chave non é suficiente), “Spiderman! (Ser superheroe non é nada doado) e “o do león! (Un león en apuros). Avanzan argumentos. Ven mesturado un unicornio. Buscamos a canción de Silvio Rodríguez, a letra (o poema). O tempo aprémanos. Repartimos libros para que todos o traian lido o próximo día. RAPAZAS irá en xaneiro. Fotos. Fotos.