Agustín Fernández (III)

O 23 de xaneiro  falamos de RAPAZAS, cun balance lector semellante ao anterior (demasiadas tarefas escolares? Demasiadas ocupacións extraescolares?). De novo fixemos lectura colectiva, orientada polas boas lectoras. Os contos elixidos foron QUERIDA AVOA e A PRIMEIRA META. O primeiro deu lugar a un pequeno debate sobre inmigración con bastantes referencias espontáneas á realidade cercana, a persoas con pensamentos semellantes aos de mamá Sara, que consumiu o noso tempo. Quedaron suxerencias no aire, como preparar marcadores con fragmentos para convidar á lectura ou para motivar o vindeiro  8 de marzo (ai, aquel CURSO CON ANA!). Andaremos. Agora pararemos nas dramatizacións.

Agustín Fernández Paz (II)

Días antes do Nadal xuntámonos para falar de CONTOS POR PALABRAS. Un pequeno grupo de alumnas fixo unha lectura completa do libro. Un grupo máis amplo leu algúns contos. Algúns alumnos non leron nada. Para eles, para metelos nos textos, fixemos lectura colectiva de fragmentos. Para os demais ese exercicio serviu para poñernos en situación e facer un pequeno debate. Gustounos a variedade de narracións, de historias; o artellamento destas a partir da realidade, para cambiala ou facela máis divertida; e que ás veces atopamos historias dentro doutras historias. Menos unanimidade houbo no que chamamos “historias sen final”ou “historias con final aberto”. Algúns preferían un final claro, tal vez encontrar a dona daquela outra chave da felicidade. Pero as cousas suceden doutro xeito. Alguén desexaría unhas historias máis longas e a outros pareceulle arbitraria a escolla de personaxes para apareceren na portada de Enjamio. Así que aquí va dúas portadas alternativas:

Ariadna e Elena escribiron ademais uns breves comentarios:

“Este libro gustoume moito porque cada relato é sacado dun anuncio de periódico e trata temas moi diferentes: hai de humor, de medo... E o autor explica de onde sacou as ideas”. (Ariadna)

 “O libro CONTOS POR PALABRAS gustoume porque me pareceu un libro moi interesante, xa que non coñecía ningún libro no que as historias saísen de algo tan real como os anuncios por palabras do periódico. Tamén me gustaron moito os debuxos que traía cada historia do libro. Eu recomendaríao para os nenos de primaria, xa que lles gustaría moito”. (Elena)

Aí quedan.

Agustín Fernández Paz (I)

 Toma de contacto, formación dun grupo de lectoras (e algúns lectores), bases previas, breves normas ambientais (elementais) para, nalgún intre, eclosionar como conversadoras; compromisos: biblioteca, actos de lectura pública, colaboracións. E logo Fernández Paz. Se había tantos motivos, se era tan inevitable e tan doado antes iniciarse como bos lectores a  través de libros tan ben matinados, imaxinados e escritos, inescusable resulta agora a homenaxe mergullándonos na súa corrente definitiva. Comezamos por Contos por palabras. Alguén do grupo xa o leo no curso pasado, a outras sóalle dos libros de texto ou de velo nos andeis da biblioteca. As avanzadas introdúcennos e destacan tres contos: “A chave da felicidade!” (Unha chave non é suficiente), “Spiderman! (Ser superheroe non é nada doado) e “o do león! (Un león en apuros). Avanzan argumentos. Ven mesturado un unicornio. Buscamos a canción de Silvio Rodríguez, a letra (o poema). O tempo aprémanos. Repartimos libros para que todos o traian lido o próximo día. RAPAZAS irá en xaneiro. Fotos. Fotos.