SESIÓN ANIMADA E FESTIVA PARA FINAL DE TRIMESTRE

O luns día 7 deste mes fixemos a sesión de final de trimestre no Club de Lectura, e dun xeito distendido limos certos pasaxes do libro que tiñamos entre mans por concluír: "Rebelión na granxa," e comentamos o seu significado, visionando ademais algunhas pasaxes do filme de animación baseado nesta obra de Orwell.

Unha cousa levou a outra e acabamos falando das aparencias, de transformacións, de música e de baile. De aí a presenza do video de Michael Jackson "Thriller", que revisamos e que serviu para pechar a xuntanza en plan moi festivo, imitando os magníficos pases de baile do artista para descargar as tensións acumuladas polos exames. 

Para mostra, estes divertidos fragmentos:

Fahrenheit 451

Que hai de novo? 

Non, non nos esquecimos de todos vós, é que tivemos demasiado traballo e non tivemos tempo de  asomarnos a está ventá, que agora queremos adornar con esta nova entrada sobre a lectura da novela de ciencia ficción Fahrenheit 451 de Ray Bradbury, que foi a última que comentamos no faladoiro do Club de Lectura este mes de Maio. Foi unha conversa moi interesante entre un pequeno grupo de “siareiros da palabra” e agora queremos que os que non poidéchedes estar alí, e todos os que así o desexedes e teñades na cabeza esta atractiva historia, crítica coa sociedade real a través dun futuro hipotético, teñades a ben deixar escritos os vosos comentarios e pareceres sobre este libro, que esperamos impacientes.

Premendo no enlace do título podedes visionar unha das escenas máis famosas da adaptación cinematográfica feita por François Truffaut en 1966.

FICHA DE LECTURA:FAHRENHEIT 451

TÍTULO: Fahrenheit 451

AUTOR: Ray Bradbury

LUGAR DE PUBLICACIÓN: Vigo

EDITORIAL: Edicións Xerais de Galicia

COLECCIÓN: Fóra de Xogo

ANO DE PUBLICACIÓN: 1953

PUBLICADO EN GALEGO: 2005

PREMIOS:

SOBRE O AUTOR:

Ray Bradbury naceu en 1920 en Waukegan, Illinois. Durante a Gran Depresión trasladouse coa súa familia a Os Ánxeles, onde se graduou en 1938 en Os Ánxeles High School. A súa educación académica acabou aí, pero continuou formándose por conta propia ata que en 1943 convertiuse en escritor profesional.

As súas obras máis coñecidas son Crónicas marcianas (1950), O home ilustrado (1951) e Fahrenheit 451 (1953). Bradbury non só é novelista, tamén escribiu innumerables guións de televisión, ensaios e poemas. A súa preocupación como escritor non só se centra en cuestionarse o modo de vida actual, tamén se adentra no reino do fantástico e marabilloso, cun estilo poético e, ás veces, provocativo. Na súa nenez, Bradbury foi moi propenso aos pesadelos e horribles fantasías, que acabou por plasmar nos seus relatos moitos anos despois.

ARGUMENTO:  Fahrenheit 451 é a temperatura á cal nun libro prende o lume e arde. Guy Montag é bombeiro, pertence ao Departamento do Lume que persegue os disidentes que se atreven a ler, e o seu traballo consiste en queimar libros, que están prohibidos e son fonte de discordia e infelicidade. Montag séntese desgraciado: o seu matrimonio está en crise. Acaso hai libros agochados na súa casa?. Un clásico da literatura do século XX, antiutopía en que os libros están prohibidos e un grupo secreto de libros viventes se esforzan en transmitir de boca en boca a antiga cultura.

CUESTIÓNS:

1-Tema (en dúas liñas)

2-Argumento (máximo 20 liñas)

3-Caracterización dos personaxes principais.

4-Describe a sociedade da historia e como son as persoas que viven nela.

5-Cres posible un mundo sen literatura, sen contos, sen libros?

6-Conclusión e valoración persoal.

Tamén nos gustaría que lle botásedes unha ollada ao seguinte video sobre unha curiosa  experiencia que xurdiu aquí en  España, baseada na existencia de “persoas libro” que os memorizan para poder contalos e que pervivan na nosa memoria oral.

Interesante, non?

Os coordinadores do Club de Lectura

Mesa redonda sobre "Psicose"

O vindeiro luns día 28 de febreiro reuniremonos a mediodía no club de lectura para facer os mil e un comentarios que quedaron pendentes despois de ver o filme "Psicose" de Alfred Hitchcock...

Alfred Hitchcock e Psicose.

No cumio da súa carreira americana, Alfred Hitchcok (era británico) rodou un filme de baixo presuposto, en branco e negro e con actores de menor impacto en taquilla do habitual. Pero Psicose, grazas en gran parte ao brutal asasinato baixo a ducha, unha escena xa antolóxica, copiada ou homenaxeada ata a saciedade, converteuse nun dos grandes éxitos do cineasta e nun clásico do cinema de terror, cuxa influenza aínda chega ata hoxe neste xénero.

     O que fai inmortal a Psicose é que conecta directamente cos nosos medos. O director atrévese a cargarse á protagonista a metade do filme e lle sae unha obra mestra do entretemento e do horror da que Perkins nunca puido fuxir. Tensión, terror e intriga nun filme que hai que ver.

Neste filme, como na maioría dos filmes de terror, a 

ambientación e a escenografía xogan un papel fundamental. Está a casa prohibida, típica dun conto terrorífico, co seu aspecto lóbrego  e inquietante, cun certo toque “gótico”. Hai un xogo de elementos verticais e horizontais, sendo os primeiros os que se relacionan co máis inquietante, como as puñaladas da ducha que se desnvolven de arriba cara abaixo, o aspecto de Norman Bates, delgado e alto, obxectos punzantes que aparecen. Esa tormenta que racha a noite escura e que envolve á protagonista fuxitiva, temerosa, dubidosa, que acaba entrando, a través da noite e da choiva,  nunha especie de túnel hacia o descoñecido, ata dar co  motel que semella estar en ningunha parte. Outro recurso é o xogo de sombras, ventás e espellos, como imaxe da conciencia de un mesmo, e como elemento perturbador e terrorífico que fai que o espectador confunda espazo real e espazo imaxinario cun gran desasosego.  O leit-motiv do filme (tema ou idea básica que se repite e sobre a que se desenvolve unha historia, unha música, etc) é a fragmentación, que vemos nos personaxes, nos obxectos, nos lugares, nos planos. Sempre hai dúas partes que loitan, que aparecen como contrarias, por exemplo a imaxe feminina loira, vestida de tons claros, fronte a un personaxe masculino - o seu antagonista - moreno e vestido de tons escuros. Sabemos que tradicionalmente o escuro está relacionado co oculto, co descoñecido, co misterioso, fronte a claridade, a luz e o positivo. Pero Hitchcok tamén se atreve a identificar ao espectador co xogo da dobre personalidade que presentan os personaxes do filme. A cámara é a extensión do ollo do espectador, que ofrece unha visión parcial e ilusoria, convertíndonos en miróns e vendo a película como se estivésemos comentendo un acto prohibido e por iso sentimos o medo ao castigo. No úñtimo plano a mirada de Norman é lanzada sobre nós dende a súa enaxenación, dende o abismo interior. O directo aínda forza máis esta sensación cando é capaz de superpoñer nun instante sobre o rostro de Norman Bates a caveira da súa nai morta e momificada.

A Ducha  máis famosa e aterradora do cinema.

Dentro do Motel está a ducha na que vai acontecer a secuencia máis aterradora de todas. A impresión de brutalidade e deseperación non ven dada pola cor, os detalles ou o sangue, senón polo grito e pola mirada vacía de Marion, que mira fixamente ao seu asasino e finalmente por ese ollo aberto e morto en primeirísimo plano. Ë rompedor que o director inclúa a morte da protagonista no primeiro acto, é un elemento de desconcerto que provoca un profundo pavor en nós.  A escena da ducha  está resaltada pola textura fílmica, polos movementos de cámara rápidos, cortantes e sobre todo pola música de Bernard Herrmann, onde os violíns soan a cuchillazos e viceversa, acompañados só polo son da auga, dura apenas un minuto e foi rodada dende setenta emprazamentos de cámara diferentes e durante sete días. A fragmentación é total, componse de 50 planos. O espectador non ve a escandalosa  cor vermella do sangue, pero o horror do crime é manifesto. A extraña natureza da música é desconcertante é provoca o medo en nós. Así resulta todo máis impactante, maís violento, maís subxectivo, maís incontrolado todo na secuencia.

Queda por destacar a voz da nai, que escoitamos sempre sen ver a fonte de onde procede, non temos coñecemento físico dela ata o final, cando descubrimos que realmente a voz era a do fillo.  Por último decir que un dos planos máis aterradores é o zoom obsesivo hacia as mans de bronce no tocador da nai. Case ao final do filme, este plano xunto co da múltiple fragmentación do espello de pé, consegue sobrecollernos e transmitirnos a idea de que a percepción baseada no que se ve, nas aparencias é inadecuada, errónea, e nos leva a preguntarnos acerca da visión interior auténtica. Foi o primeiro thiller psicoanalítico.

"Psicosis", o luns no club de lectura

O vindeiro luns 21 proxectaremos, a partires das 14:30 h, a película "Psicosis", unha das máis famosas películas de terror e suspense de todos os tempos. Na seguinte sesión do club aproveitaremos para comentar a película e seguir falando da linguaxe cinematográfica.

Esperamos que sexa valorada como se merece e que vos entusiasmedes, emocionedes e divirtades co mago do Alfred Hitchcock.