-Na última sesión do Club de Lectura varias compañeiras e compañeiros ofrecéronse para formar os xurados que valorarían e elixirían os mellores traballos presentados ao Concurso "Unha Ollada á Paz" e ao Certame "Fórmulas de Bo Amor".
-Presentamos un novo libro como próxima lectura do Club, dos máis recentes publicados en Francia e agora traducido ao castelá editado por Salamandra, que nos pareceu moi interesante polo seu contido e por como está escrito.
Escrito por un xovencísimo Édouard Louis e titulado "Para acabar con Eddy Bellegueule"
fai un magnífico relato da súa propia vida, contando con claridade e cortante dureza feitos violentos e discriminatorios; tanto no espazo das rúas, como na escola ou na propia casa. Esa dureza emana das estruturas sociais e familiares, nun medio desfavorecido polas condicións laborais, polo desemprego e a pobreza, polo alcolismo, polo machismo, pola homofobia; porque como di o autor "se nos etiqueta nada máis chegar a este mundo e imos construíndonos como persoas nesa dominación invisible". Recoñece que é dificil confesar que un sufre, que é humillado e excluído e chega á conclusión de que a violencia está fóra dos individuos. É o sistema quen a produce.
Comeza o libro con estas palabras:
"De mi infancia no me queda ningún recuerdo feliz. No quiero decir que no haya tenido nunca, en esos años, ningún sentimiento feliz o alegre. Lo que pasa es que el sufrimiento es totalitario, hace desaparecer todo cuanto no entre en su sistema.
En el pasillo aparecieron dos chicos: uno, alto y pelirrojo; otro, bajo y encorvado. El pelirrojo alto escupió: ¡Toma, en toda la jeta!.
El escupitajo me fue resbalando por la cara, amarillo y espeso...".
O seu estilo mestura con aparente facilidade a voz coidada do narrador con brutas expresións coloquiais. E acaba deixándonos co asco, a xenreira e a impotencia metidas na boca, porque nos fai sentir como el se sinte; pero tamén quere que comprendamos como é capaz incluso de protexer aos seus agresores homófobos para tentar dalgún xeito sentirse aceptado e rematar coas humillacións. Pero a súa única saída foi fuxir da miseria material e moral da localidade do norte onde naceu e da súa familia, e acabou refuxiándose na literatura despois de estudar Historia e tamén Socioloxía na universidade. Usa a expresión literaria para denunciar a violencia e remover as bases dunha sociedade que se quere culta e igualitaria, e que invisibiliza no discurso político estas problemáticas. Escribir sobre a violencia é unha forma de combatila. Di " a violencia que coñecín non é responsabilidade dos que a exercían, senón producida pola súa propia exclusión. Por iso constrúo o meu libro describindo a vida dos outros.Todo está calculado literariamente para acadar unha revolta non contra a violencia das clases populares, senón contra o que produce toda esa violencia".
Explica na entrevista publicada en El País Babelia (7-2-2015) que non puido disfrutar da lectura ata os 16 anos, porque nese contexto social ler é de maricas, que che guste a escola tamén, porque hai un desaxuste real entre a escola e os fillos das clases populares e pensa que nada cambia se non modificas o sistema escolar.
O reencontro segue a ser violento, sen solución, tanto coa familia como na súa vila.
Está a piques de rematar o seguinte libro, que fala da violencia racista contra os inmigrantes alxerianos en Francia, tamén partindo dunha historia real.
-O resto da sesión tivemos o pracer de escoitar a experiencia que varias alumnas do Club teñen coa escritura: Alba Fernández e Lucía, de 4º e Laura Delgado e Leticia, de 2º. Adoitan publicar os seus textos na Rede, en Wattpad (es una comunidade en línea en torno a temas de escritura y narración. Los usuarios pueden publicar artículos, relatos y poemas sobre cualquier cosa, ya sea en línea o a través de la aplicación Wattpad. El contenido incluye obras de autores desconocidos y publicados. Los usuarios pueden comentar y pueden votar por las historias o unirse a grupos asociados con el sitio web. Wikipedia)
Leu Alba un pequeno fragmento do inicio do que quere ser unha historia ao redor dunha xoven adicta ás drogas, a quen botan fóra da casa, vive na rúa e coñecerá a novos personaxes dos que recibirá axuda, pero Alba pensa que ten definido un final non moi feliz... Destacar o estilo conciso pero usando a descrición dun xeito efectivo.
De seguido, Lucía leu un capítulo dunha historia titulada "La chica de las mariposas", ambientada na Inglaterra vitoriana, onde puidemos apreciar un estilo dialogado e bastante cinematográfico, construído con frases curtas, ao redor dun personaxe escuro e rodeado de misterio, que resulta ser unha fada.
Tamén se animaron a intervir Laura e Leticia para falarnos da súa experiencia de escritura compartida sobre o relato titulado "La temática de los sueños".
Houbo un intercambio de ideas moi interesante sobre as súas experiencias como escritoras e quixemos saber algo máis das pautas que cada unha utiliza para montar unha historia, e o xeito é diverso. Pois, moito ánimo e a escribir, que é un exercicio creativo magnífico.
Recomendámoslles ler "La gramática de la fantasía" de Gianni Rodari, como boa guía para aprender a estruturar o relato, así como tamén beber da boa novela policial para taballar os diálogos.
